Mijn lieve paps

Augustus 2018, een maand om nooit te vergeten.

Mijn paps was al langer ziek. Hij keek uit naar 5 mei. Mijn ouders waren op die dag 70 jaar getrouwd. Bij Van der Valk hadden ze een zaaltje gehuurd. Mijn eerste dag dat ik weer ergens heen ging. Ik heb weinig van het feestje meegekregen. En oh wat had ik graag het een en ander georganiseerd. Ze waren maar 1 keer 70 jaar getrouwd en ook wisten we dat dit het laatste feestje zou zijn met paps.

Helaas stond mijn fototoestel niet goed ingesteld en heb ik ook te weinig foto’s gemaakt. Knap waardeloos dat ik juist dit jaar zo ziek moest worden.

Paps heeft echt naar deze dag toegeleefd. Het laatste moment met het hele gezin bij elkaar.

Ik ben hier samen met paps op het terras op het feestje, even samen de drukte ontvluchten.

Daarna ging het slechter met paps. De ziekte was niet meer behandelbaar. Op een gegeven moment kwam er een ziekenhuisbed beneden. En zolang mogelijk ging hij voor de nacht nog naar boven bij mijn moeder met de traplift .

Op 7 augustus werd het al snel duidelijk dat het niet lang meer zou duren en ben ik bij mijn ouders blijven slapen (althans, ik heb gelegen, slapen lukte niet). Regelmatig heb ik samen met de thuiszorg mijn paps verzorgd. Natuurlijk ging ik daarmee ver over mijn grenzen, maar het was het enige dat ik nog voor hem kon doen.

Op donderdagochtend moest ik naar het toilet en ging naar beneden. De nachtverpleging kwam naar mij toe in de gang en gaf aan dat het elk moment afgelopen kon zijn. Op dat moment, dat er niemand in de kamer was, is mijn vader overleden, 9 augustus 2018 om 4.10 uur.

Mijn moeder gehaald en daarna meteen mijn zus en broers gebeld. En natuurlijk onze huisarts. Die was de laatste dagen zo vaak geweest, echt een paar keer per dag, gewoon uit zich zelf. Wij hebben daar veel steun aangehad.

Mijn zus en broers en schoonzussen waren er snel. We hebben nog een tijd met de huisarts gesproken, heel ontspannen.

Mijn hart maakte inmiddels overuren. Een en al kortsluiting. Helaas is aan emoties niets te doen.

Vroeg in de ochtend werd mijn paps opgehaald. Ik heb nog nooit meegemaakt dat het zo mooi ging. Alleen mijn moeder, mijn zus, mijn oudste broer en ik waren erbij. De mannen van de uitvaart zorgden er eerst voor dat mijn paps er goed bij lag. En lieten ons toen alleen om afscheid te nemen. Daarna werd met vol respect mijn vader op de brancard gelegd. Ze legden steeds uit wat ze gingen doen. Op de brancard werd zijn hoofd vrijgelaten, zodat wij weer afscheid konden nemen, wat wij overigens op dat moment niet meer deden. Daarna werd zijn hoofd afgedekt en werd over de brancard een prachtig fluwelen hoes gelegd. We liepen achter de brancard naar buiten. De brancard leek te zweven, je hoorde niets. Op het moment dat wij buiten kwamen, brak de zon door. Echt overweldigend. Paps werd geruisloos de auto in gereden. De mannen van de uitvaart deden ook geruisloos de deur dicht en toonde achter de auto hun respect door te buigen en zo stil te blijven staan richting mijn paps. Ze wensten ons sterkte en de chauffeur ging de auto in. De ander ging naar de voorkant van de auto en betuigde weer zijn respect richting mijn paps en draaide zich om. Liep de straat uit gevolgd door de auto. De bocht om tot ze uit het zicht waren. Paps vertrok heel stil, er was niemand in de straat. Het zou zo de wens van paps zijn geweest.

Een week later was de condoleance en de uitvaart. Speechen was aan mij niet besteed. Maar omdat ik zo een hele hechte band met mijn paps had, gaf mijn moeder aan dat ik wel wat moest gaan schrijven, ook al kwam het op de kist te liggen. En opeens ging het schrijven vanzelf. Ik heb de foto van paps en mij van 5 mei erbij geplaatst en het geheel geplastificeerd. Van de uitvaart hebben ze een glazen tafeltje bij de kist gezet met een kaarsje en dat er bij geplaatst.

Mijn broers, zus en ik hebben zelf de kist gesloten. Mijn moeder zat er bij te kijken. De rest van de familie was naar …. geen idee, wij stonden alleen met de uitvaartbegeleider. Ik deed natuurlijk de schroef er weer verkeerd in, ik zag mijn vader al nee schudden naar mij. Mijn oudste broer heeft heel symbolisch de laatste schroef vastgezet. Mijn 3 broers, 2 kleinzonen en 1 achterkleinzoon van mijn ouders hebben de kist naar de uitvaartplechtigheid gebracht. Ik liep er achter met mijn moeder en zus. In de aula werd muziek gedraaid waar mijn vader van hield. Er waren mooie speeches. Tussen de speeches door werden foto’s van mijn paps van heel veel jaren op de achtergrond geprojecteerd. De foto’s heeft mijn broer later op YouTube geplaatst met muziek erbij.

Het was een heel mooi afscheid. Zwaar, emotioneel, met een lach en een traan.

En zoals op de rouwkaart stond

Heel bijzonder, heel gewoon

Gewoon een heel bijzondere man

Dag paps

Advertenties

Update 4: weer thuis en dan

Op zaterdag 6 januari ben ik ontslagen. In de ochtend werd ik nog onwel en was het onzeker of ik naar huis mocht. Meteen een hartfilmpje en het wachten op de cardioloog. Waarschijnlijk een reactie op de medicijnen. In de middag naar huis. Lekker in je eigen omgeving. Maar het leek wel of ik in een vreemd huis kwam. Er was niets veranderd, maar het voelde zo onwerkelijk. In de avond een broodje maken en een kopje thee zetten. Wat een energie kostte dat. Ik kon amper opstaan vanaf de bank.

De volgende dag nieuwjaarsreceptie in de hal. Al die indrukken waren mij teveel. Ik wist niet hoe snel ik weer naar boven moest, naar mijn bed.

Op maandag belde ik de huisartsenpraktijk. Ik gaf aan dat ik niet de arts in opleiding wilde spreken, maar een van de vaste artsen. En wie belde terug, de arts in opleiding. Ze maakte haar excuus over wat er was gebeurd. Toen gaf ze de telefoon over aan mijn eigen huisarts. Bleek dat hij haar opdracht had gegeven om mij te bellen.

De huisarts is die week nog langsgeweest en de week er op ook. Mijn bloeddruk was te laag. Hierdoor ging ik steeds tegen de vlakte. In overleg met de cardioloog zijn mijn medicijnen aangepast.

De eerste weken kon ik niks. Ik kon ook weinig geluid verdragen. Lezen, quilten, puzzelen, muziek luisteren. Het lukte allemaal niet.

Ik ben langzaam aan buiten gaan lopen, eerst een blokje om het huis en zo gaan opbouwen tot een kilometer per dag.

Op eigen verzoek heb ik hartrevalidatie aangevraagd. De cardioloog wilde echter de mri van het hart afwachten. Ze was bang dat er een infectie van het hart aanwezig zou zijn, en dan mag je geen hartrevalidatie doen.

De oorzaak van de gedilateerde cardiomyopathie was niet te vinden. In april ben ik gestart met de hartrevalidatie: 2 x per week cardio/bewegingstherapie onder begeleiding van een fysiotherapeut. En 1 x per week een bijeenkomst van het hartteam. Dit bestond uit uitleg over het hart, medicatie en leefstijl (voeding, roken, stress, omgaan met een hartziekte). Helaas ging het voornamelijk over hartaandoeningen waarmee je je leven weer op kunt pakken evt met wat beperkingen. Achteraf werd ik ook toegegeven dat het niet gericht was op een hartziekte die chronisch is en al helemaal niet op een hartspierziekte die niet te genezen is. Wel kreeg ik een individueel gesprek met een diëtist daar ik een vochtbeperking van anderhalve liter heb. En hier had en heb ik grote moeite mee. Ik ben een echte natnek. Ik heb veel tips gekregen, maar het houdt bv wel in dat ik geen soep meer eet. Een kop soep is snel een kwart liter. Een tweede stuk fruit moet als 100ml gerekend worden. Maar ook de yoghurt is vocht. Inmiddels drink ik kleine kopjes en weet ik hoeveel ik per dag neem. Maar moeilijk blijft het wel. Ik moet heel bewust kleine slokjes nemen. Voor dat ik het weet drink ik zo hele glazen leeg. Alcohol is voor mij verboden, maar daar heb ik gelukkig geen moeite mee. Ik dronk zelden alcohol. En de zoutbeperking is geen probleem. Wel moet ik etiketten blijven lezen. Je schrikt er van hoeveel zout overal in zit. En ik mag geen drop. Althans een enkel dropje wel, maar ik weet van mijzelf dat ik daar niet vanaf kan blijven.

In het begin viel de hartrevalidatie mee. 25 minuten fietsen en daarna een half uur krachttraining. Ik heb zelfs een keer gebadmintond. Maar op het eind ging het steeds zwaarder, ik kon maar niet opbouwen, het werd eerder afbreken. In plaats van vooruit, ging ik achteruit. Dit had ook de cardioloog niet verwacht. Ik heb wel alle 12 sessies gedaan. Voordat je aan de hartrevalidatie meedoet, moet je een fietstest doen. Daar aan zien ze ook hoeveel inspanning je mag leveren en het is een nulmeting. Na de revalidatie moet je weer een fietstest doen. Helaas was de conclusie dat ik zowel in kracht als in conditie niet vooruit was gegaan.

Er kwamen ook nog bijeenkomsten bij voor ademhaling en ontspanning. Daar heb ik wel veel aangehad. Overigens startte we deze bijeenkomst met 5 deelnemers. Het waren 4 bijeenkomsten, 1 x per week. We eindigden met z’n tweeën. Ik vind het maar vreemd dat je je voor iets opgeeft en gewoon niet op komt dagen.

Ik ben thuis verder gegaan met oefeningen en lopen. Maar een kilometer lukt niet meer. Na 200 m moet ik al bijkomen.

Inmiddels heb ik ook een erfelijkheidsonderzoek laten doen in het AMC. Twee weken geleden de uitslag binnen gekregen. Er is geen bekende gen gevonden die gelinkt is aan gedilateerde cardiomyopathie. Wel is er een afwijkend gen gevonden. Maar het is niet bekend of ik deze al vanaf geboorte heb of dat deze ontwikkeld is door de ziekte. Helaas is de brief van het AMC nog niet binnen. Ik heb de uitslag telefonisch gekregen.

Inmiddels ben ik al diverse keren van medicatie gewisseld. Het is steeds uitproberen wat voor mij het beste werkt. Begin augustus heb ik nog een holteronderzoek gehad. Dat is een 24 uurs hartfilmpje die je met je meedraagt. Twee weken later de uitslag. Daar is niet meer uitgekomen dan al bekend was. Wel afgesproken dat de cardioloog mij gaat aanmelden voor een CRT-D implantatie in het AMC. CRT-D is cardiaal resynchronisatie therapie met defibrillator. Die gaat er hopelijk voor zorgen dat mijn hartkamers synchroon gaan pompen. Het is een speciale pacemaker met icd functie. Een driedraads. Hartfalen – CRT -d implantaat

Aanstaande dinsdag heb ik een voorlichtingsgesprek in het AMC.

En op 12 juli heb ik afscheid genomen van mijn nieuwe baan. Ik had een jaarcontract. En als je al vanaf januari ziek bent, is het logisch dat je contract niet verlengd wordt. Werken zit er niet meer in, daar ben ik gewoon te ziek voor. Wel heb ik ontzettend veel steun van mijn baas gehad. Op de eerste dag in het ziekenhuis kreeg ik al een ballon en een kaart. Hij heeft diverse keren gebeld. Ik heb diverse kaarten en planten gehad. En op mijn afscheid een lunch op het werk. Heel jammer dat het zo gelopen is.

Nu afwachten wanneer de implantatie plaats zal vinden.

Update 3: ziekenhuisopname

Op 2 januari 2018 kwam ik dus in het ziekenhuis te liggen. Mijn allereerste opname, maar ik was te ziek om mij daar bewust van te zijn. Bovendien word je zo geleefd, je hebt niet eens tijd om ergens over na te denken.

Ik geloof dat ik om een uur of half zeven in de avond naar de acute afdeling ging. Ik kreeg nog snel een beschuitje of broodje met een kopje thee. Ik had natuurlijk de hele dag niks meer gegeten op gedronken. Mijn moeder is samen met mijn nichtje naar mijn huis gegaan om wat spullen op te halen en zijn daarna op bezoek gekomen. Slapen heb ik die nacht niet gedaan op de acute afdeling.

De volgende ochtend werd ik al vroeg gehaald voor een echo van het hart.

Mijn paps kwam al heel vroeg op bezoek daar hij zelf voor het infuus tegen de prostaatkanker naar het ziekenhuis moest. Hij kreeg apart toestemming om naar mij toe te komen.

Aan bezoek ontbrak het mij niet. Elk bezoekuur is er wel iemand geweest, alleen gebeurde het wel regelmatig dat ik dan net fysio kreeg of opgehaald werd voor een onderzoek.

Op woensdag of donderdag kwam de cardioloog bij mij. Wat ik nog herinner is dat ik hartfalen had, een linkerbundeltakblokkade en gedecompenseerd aan beide kanten en niet zo een beetje ook. Op mijn vraag waarom de huisarts in opleiding dit gemist had, kon zij geen antwoord geven. Ze gaf aan dat mijn longen niet te horen waren en dat dat het slechtste teken is wat je kunt hebben. Ik verdronk in mijn eigen vocht.

Op donderdagmiddag kreeg ik de hartkatheterisatie. Mijn bloed vaten zagen er prima uit. Daar lag het dus niet aan. Op vrijdagmiddag is er nog een long/hartfoto gemaakt, het merendeel van het vocht was gelukkig verdwenen.

Alle dagen is er bloed afgenomen en er zijn ik weet niet hoeveel hartfilmpjes gemaakt.

Ik heb in het ziekenhuis veel verschillende medicatie gekregen. Ieder hart reageert anders en het is iedere keer uitproberen wat het beste effect heeft.

Op zaterdag 6 januari 2018 ben ik ontslagen uit het ziekenhuis.

Er is mij veel verteld in het ziekenhuis, maar ik kan mij weinig tot niets er van herinneren. Pas later drong het tot mij door dat het wel degelijk tijdens mijn opname is verteld.

De uiteindelijke conclusie is hartfalen, DCM gedilateerde cardiomyopathie (ziekte van de hartspier, de linkerhartkamer is te wijd en de wand is te slap) en LBBB linkerbundeltakblokkade, een storing in het geleidingssysteem waardoor de hartkamers niet synchroon pompen.

Wil je er meer over lezen, dan is dit een link naar een duidelijk artikel:

Hartfalenderwijs

Ik merk dat het schrijven mij heel veel energie kost, daarom gaan de updates niet zo snel. De volgende update zal meer een samenvatting zijn van ontslag tot heden.

Update 2: 2 januari

Misschien is deze update helemaal niet interessant, maar ik moet het van mij afschrijven om te verwerken wat er allemaal is gebeurd.

Donderdag op vrijdagnacht werk ik steeds benauwder. Ik lag op wel 3 kussens.

Dus ik meteen vrijdag ochtend 29 december 2017 een afspraak bij de huisarts. De afspraak werd gepland met een arts in opleiding. Met de bus naar de huisartsenpraktijk. Ik gaf aan dat ik bang was voor een longontsteking, vocht achter de longen of een longembolie. Ze luisterde naar mijn longen, nam de bloeddruk en saturatie op. Ze was er van overtuigd dat mijn lichaam aan het herstellen was van een luchtweginfectie. Voor zekerheid wilde mijn bloed laten onderzoeken voor en longontsteking. Nu wordt er bij onze arts beneden bloedafname gedaan door medewerkers van het BovenIJ ziekenhuis. Dus ik daarheen, maar omdat het om een spoedafname ging, moest ik naar het ziekenhuis. Weer met de bus, nu naar het ziekenhuis. Bloed afgenomen, daarna naar huis. Maar om bij de bus te komen moest ik eerst een trap op, terwijl ik geen lucht had. Ik kan mij nog niet voorstellen hoe ik het allemaal heb gedaan, waar ik de kracht vandaan heb gehaald.

Thuis werd ik door de arts in opleiding gebeld dat ze kon zien dat ik een fikse ontsteking had gehad, maar dat mijn lichaam moest herstellen. Tja, je gelooft een arts.

In plaats van herstellen, voelde ik mij alleen maar slechter. Met kerst voelde ik mij al ziek, maar met oud en nieuw nog zieker. In nog geen twee weken tijd was ik 9 kilo aangekomen, terwijl ik amper had gegeten.

De nacht van 1 op 2 januari heb ik helemaal niet geslapen, als ik maar een klein stukje naar achteren ging, dan kreeg ik het nog benauwder.

2 januari de dag waarop alles veranderde.

Dus weer een afspraak met die zelfde werd en weer met de bus erheen. Er gingen wel drie bussen voorbij voordat ik bij de bushalte aankwam. Lopen kon ik amper. En weer deed de arts onderzoek en weer gaf ze aan dat ik moest herstellen van de luchtweginfectie. Op mijn aandringen werd er bloedonderzoek naar longembolie gedaan. Volgens haar kon het namelijk dit niet zijn, maar aangezien ik heterozygoot voor factor V Leiden ben, heb ik hier een verhoogde kans op. Weer naar beneden. Gelukkig zat daar een oud-collega van mij. Het onderzoek moest namelijk wederom in het ziekenhuis worden uitgevoerd. Ze heeft toen voor mij gebeld daar het onderzoek op mijn eigen verzoek was. Daarna met de bus naar de apotheek, want ik had een recept voor een hoestremmer gekregen. Huilend kwam ik daarna thuis, ik kon niet meer. Maar ik kon nog steeds niet liggen vanwege de benauwdheid. Even later werd ik door de arts gebeld. Ze hadden toch iets gevonden in het bloed. De longarts in het ziekenhuis wilde dat ik kwam en dat er een ct scan werd gemaakt.

Tja hoe kwam ik nu weer in het ziekenhuis. Mijn zus was met vakantie en ik was te ziek om iets te bedenken. Bij de lift hoorde ik een buurvrouw weggaan en vroeg of zij mij naar het ziekenhuis wilde brengen. Ze zette mij bij de ingang bij de slagbomen af, want ze dacht dat ze verder niet kon komen. Ik moest best een stukje lopen en het was behoorlijk koud. Prompt komt er niemand aan, zelfs geen ambulance reed er, ik kon niemand inseinen. Ik kon niet meer. Bij de spoedeisende hulp aangekomen, moest ik plaats nemen in de wachtkamer. Eindelijk was ik in veilige handen. Het eerste wat ze bij de intake zeiden: je ziet toch zoal dat je hartstikke benauwd bent en dat er meer achter zit. Helaas moest ik daarna weer in de wachtkamer wachten, wel werd tussendoor weer bloedafgenomen. Maar toen ik eenmaal binnen geroepen werd, ging alles in sneltreinvaart. Er werd een ECG (hartfilmpje) afgenomen, bloeddruk gemeten, longen werden beluisterd, infuus aangelegd voor de CT-scan van de longen.

De CT-scan was nog een heel angstig moment, want ik moest platliggen en dat kon ik dus niet, want ik kreeg geen lucht. Het voelde alsof ik verdronk in mijn eigen vocht, wat achteraf ook wel klopte. Maar ik werd zo lief en adequaat door de broeder begeleid. Ik heb echt geen tel te veel op mijn rug gelegen.

Daarna wachten op de uitslag, wat duurt dat lang. Achteraf natuurlijk spijtigheid dat ik niet op het aanbod van mijn nichtje ging, zij had naar mij toe willen komen. Maar ja, dat is achteraf.

En dan komt de spoedeisende hulp arts met de uitslag: je hart laat aan beide kanten afwijkingen zien op het hart. De een passend bij een linkerbundeltakblokkade (blokkade in het geleidingssysteem) en het andere zou passend kunnen zijn bij een longembolie. En er zit heel veel vocht. Dus je moet ontwateren. Je gaat aan het infuus Conclusie: hartfalen en ziekenhuisopname. De eerste opname in mijn leven.

Nu gebruikte ik al jaren een lichte plastablet. Maar ik kreeg nu een tablet en ik moest waarschuwen wanneer ik naar het toilet moest, want alles moest opgemeten worden. Nog geen 5 minuten later moest ik al en ik raakte in een keer al 800 cc kwijt. Daarna kreeg ik via het infuus ook nog plasmedicatie en vochttoediening. Meteen daarna nog eens 700 cc kwijt. Ik werd naar de acute afdeling gebracht. In totaal ben ik in een dag tijd ruim 5 liter kwijtgeraakt. Eindelijk kon ik weer ademen.

Update 1

Juli vorig jaar dat ik het laatst heb geblogd. Ik heb daarna amper tijd ergens voor gehad en daarna ook nog eens ziek geworden.

Misschien moet ik hier nu maar eens een update neerzetten, ook al is het maar om van mij af te praten. Het zal wel in deeltjes gebeuren daar mijn energielevel erg laag is en ik weinig concentratievermogen heb.

Vorig jaar na 34 jaar moest ik afscheid nemen van Evean, mijn werkgever. Ik werd boventallig verklaard. Het zijn dingen die ik nog steeds niet kan bevatten. Ik zette mij altijd meer dan 100% in. De laatste jaren nul ziektedagen. Niet dat ik nooit ziek was, ik nam een ibuprofen tegen de pijn en ik ging weer verder. En als je dan ziet dat daar nooit naar gekeken is, dat doet pijn.

Daarna in een traject gekomen waarbij je geholpen wordt door een extern bureau om extern een baan te vinden. Sollicitatietrainingen etc. De bijeenkomsten waren wel leuk, daarna ging ik altijd met een collega in Zaandam lunchen. Je moet er toch iets positiefs van maken.

Half juli 2017 ben ik bij een nieuwe baan begonnen, een heel klein, jong en dynamisch bedrijf. Ik werd daar aangenomen als beleids/stafmedewerker. Maar als snel hield deze baan veel meer in. Programmamanager, applicatiebeheerder, contractmanager, zorgadministratie, mt lid en ook nog personeel aansturen. Dus in de avonden en weekenden had ik nergens tijd meer voor, ik moest mij inlezen in de materie en bijkomen. Ik kreeg een jaarcontract. Eind december werd ik ziek, zwaar hoesten. Ach half Nederland lag ziek. De een na laatste week van december nog gewerkt en zelfs de kerstlunch nog met een collega geregeld. De kerstdagen kwamen er aan, die ik meer ziek heb doorgebracht. Tussen kerst en oud en nieuw was ik vrij.

Op 2 januari 2018 zou ik weer beginnen. Met nadruk op ZOU.

2 januari 2018, de dag die mijn leven voorgoed zou veranderen.

Wordt vervolgd.

Geluksbedels

Ik heb er een nieuwe hobby bij: Geluksbedels maken. 


Ze zijn te koop voor tien euro en de dubbele voor vijftien euro. 
Ondertussen heb ik ook nog de workshop: GUTS durf te ondernemen gevolgd bij de Volksuniversiteit. Nu een ondernemingsplan gaan schrijven, zodat ik als ZZP’ er kan gaan werken. Als kwaliteitsadviseur/medewerker hoop ik dan aan de slag te kunnen. Het liefst naast een vaste deeltijdbaan. 

Quiltstock en nog veel meer

Oh wat is het toch erg dat ik niet regelmatig blog. Alle tijd van de wereld nu ik boventallig van mijn werk ben geworden. Nou ja, alle tijd. Ik moet natuurlijk wel sollicitatietraining volgen, naar de jobcoach, naar de casemanager op mijn werk, mantelzorgen en op dinsdag gezellig naar de bee in Oosthuizen bij de Quiltmuis. 

Maar ik heb helemaal geen verslag gemaakt van Hemelvaart, terwijl dat zo leuk was. Quiltstock in de Beemster. Op Hemelvaart zetten alle bedrijven in de Beemster hun deuren open. En wij zaten er ook met onze Singertjes Featherweight om de Singertjeswinkel te ondersteunen. En natuurlijk was Marlies er ook met haar meiden van de Quiltmuis. Ook Aljona en Soed Idee waren er en nog een paar winkeltjes. En de quilts hingen prachtig aan rekken. 

We hadden schitterend weer. Ondanks dat de EHBO langs kwam om mij van zonnebrand te voorzien, was ik goed verbrand. 

Wat hebben we een lol gehad. Menigeen heeft even zitten werken op de Featherweight. Om te ervaren wat het is om op zo een geweldig oud machientje te werken. 

En wat werden wij super voorzien van ons natje en droogje. Geweldig georganiseerd. Van mij mag het elk jaar terug komen. 

Hier nog wat impressie foto’s.  

De knoopjes en drukkertjes zijn mijn enige aankopen op deze dag geweest. Verder had ik geen tijd om iets te kopen.