De “Corona” gekte

Nee ik onderschat absoluut niet wat Corona inhoudt. Maar de wereld is echt gek geworden. De hoaxen vliegen je om de oren, zoveel nepberichten om paniek te zaaien. Winkels die leeg gekocht worden. En nee, dit bericht heb ik ook niet geplaatst om een discussie te ontlokken, maar om mijn eigen verhaal te ventileren.

Ook ik deed in het begin best wel laconiek over het virus, ver van mijn bed etc. Maar hoe dichter het bij kwam, hoe meer ik mijn kop in het zand stak. Ik wilde er gewoon niets van weten, ik ben een risico geval en heb al genoeg aan mijn hoofd. De mopjes over het virus vind ik niet erg, als chronische patiënt weet ik niet beter dat galgenhumor de beste manier is om er mee om te gaan. Maar wel tot een zekere hoogte hoor.

Ik volg zelf de richtlijnen van het RIVM en niet de mediahysterie. En als je dan ook nog eens de reacties leest. Bijvoorbeeld bij iemand kan de trouwerij niet doorgaan, ze wordt gewoon aangevallen omdat ze teleurgesteld en verdrietig is. Natuurlijk heeft ze begrip voor de situatie, maar mag ze dat zijn omdat de dag van haar leven niet doorgaat.

Er wordt opgeroepen dat bijeenkomsten van meer dan 100 mensen niet door mogen gaan. Dat je grote groepen moet vermijden. En wat gaan mensen massaal doen? Hele winkels leeg kopen. Waar komen die mensen ineens vandaan. En dan die achterlijke run op toiletpapier. Ik kreeg dit plaatje net toegestuurd.

De impact die het heeft voor de economie, kleine zelfstandigen (reisleiders en taxichauffeurs die ik gesproken heb). Maar wat dacht je ook van de grote bedrijven, denk aan een KLM die al veel maatregelen aankondigt dat invloed heeft op banen, dit zijn maar een paar voorbeelden. Maar ook het afzwemmen voor de kinderen is afgelast in het Noorderparkbad. Logisch, maar de teleurstelling van de kinderen. Dus zowel klein als groot leed.

Gisteren lees ik een reactie op een van de groepen op Facebook. Haar moeder is overleden aan Corona in een verzorgingshuis. Ze zit zelf nu in quarantaine. Dat komt echt wel even binnen. Want stel je voor dat je dierbare slecht ligt en er mag maar beperkt bezoek komen (dit is een regel die ingesteld is in ziekenhuizen en verpleeghuizen ter voorkoming van de besmetting). Hoe kun je afscheid nemen? En hoe moet je daarna alles regelen als jezelf in quarantaine zit. Oh ja genoeg mensen om je heen om te helpen, maar het gaat mij om het emotionele aspect. Van mijn vader zit het nog vers in mijn geheugen en ik ben dankbaar dat ik de laatste dagen bij hem heb kunnen zijn samen met mijn moeder. Maar stel je voor dat wij in die situatie hadden gezetten…..

Helaas zie ik ook dat er nog steeds mensen die het niet nauw nemen met de maatregelen. Of ze slaan juist dingen in die zij niet nodig hebben en niet een beetje inslaan, maar groots, waardoor degene die het echt nodig hebben misgrijpen. Denk aan speciale mondkapjes, medicatie etc. Net als de richtlijn handen wassen. Even snel onder het water en soms helemaal niet. Helaas zijn er ook nog steeds (thuis)zorgmedewerkers die denken dat ze niet hun handen hoeven te wassen bij iedere cliënt. Normaal horen ze dat al te doen, maar nu helemaal. Ik zag het al toen ze bij mij de steunkousen aan en uit moesten doen. Handenwassen was er niet bij en het eerste wat ze doen als ze buiten komen is een sigaret opsteken. Niet dat ze allemaal zo zijn hoor. Ik heb heel wat discussies hierover gehad toen ik nog werkte en in de hygiëne commissie zat.

Zelf nies ik iedere ochtend, dat doe ik geloof ik mijn leven lang al. Hoesten in de ochtend doe ik sinds het hartfalen, maar nu denk ik toch wel sneller is dit een normale hoest? Dit hele gedoe is niet bepaald goed voor mijn angststoornissen. Dat is dus die hele massahysterie hierom heen niet. Daarvoor was het al met de brand in Australië. Als HSP’er trek ik mij dit erg aan, maar mijn Facebook ontplofte met dit soort berichten. Ik trok het echt niet. (Gelukkig loop ik bij een goede psycholoog die mij er goed in begeleidt). Dus ik was nog weinig op Facebook te vinden. Nu alles rondom Corona en met name dus de hoaxen en mensen die het nog steeds vergelijken met een gewoon griepje. Conclusie ik ben nu weer weinig op Facebook. Helaas zorgt dat er wel weer voor dat mijn wereldje kleiner wordt. Nu maar duimen dat het virus snel op zijn retour is. En nee, ik zit niet op visite te wachten, ik kan helaas nog steeds weinig prikkels verdragen.

Maar dit geldt ook voor politie, brandweer, taxichauffeurs, buschauffeurs, maaltijdbezorgers en vast nog meer die ik hier vergeet te benoemen.

Liefs Elly

3 gedachten over “De “Corona” gekte

  1. Hoi, ja heftig hè die Corona. Snap je zorg en de hoeveelheid prikkels. Heb ik ook best last van. Zit pas sinds donderdag aan huis gekluisterd ( maandag eerste chemo gehad, behoor tot risicogroep) en snap nu pas hoe jij je al die tijd al voelt in dat kleine wereldje. Machteloos, opgesloten en onrust. En dan Hoe houd ik het Corona buiten de deur.
    Sterkte xx

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.