De eerste EMDR behandeling

In het vorige gesprek met de psycholoog hebben we doorgenomen welke punten als eerste behandeld moeten worden door middel van EMDR. Wat de punten zijn houd ik voor mij zelf en zal ik zeker niet op mijn blog beschrijven.

Op dinsdag had ik mijn eerste EMDR behandeling. Voor meer informatie zie EMDR vereniging Nederland. We hebben er bewust voor gekozen om het door middel van tikjes via de koptelefoon te doen. Het zwaaien met handen voor mijn ogen of lichtflitsen zijn voor mij te veel prikkels.

Ik doe mijn bril af en zet de koptelefoon op. De hele sessie heb ik mijn ogen gesloten. Ze laat eerst de tikjes horen. De ene keer links en de andere keer rechts. Dan is het stil. Ze vraagt mij om in een grote lijn het eerste punt te benoemen. Wat zie ik en wat voel ik daar bij. Dan krijg je de tikjes te horen en ondertussen moet je bij dat moment blijven. Soms blijven we bij een bepaald punt hangenden stoppen de tikjes weer. Later worden de tikjes weer aan gezet, de ene keer lang de andere keer kort. Ik merk dat ik hartkloppingen krijg en meer gevoelens die ik hier niet benoem. En ineens voel ik de tranen over mijn wangen biggelen. Huh waar komt dat vandaan. Het gaat echt, zoals de psycholoog later vertelt, bottom-up, eerst het gevoel en dan pas het besef wat er gebeurt.

Ik heb geen idee hoelang de sessie duurde, half uur, drie kwartier? Je bent hele besef van tijd kwijt. Na afloop bespreken we het na. Ik heb zware hoofdpijn en mijn lichaam voelt aan als lood. Ik merk dat ik alles vastzet. Ik loop als een zombie de gang op. Ik voel weer de tranen over mijn wangen biggelen. Ik ga met de lift naar beneden. Ik hoor behoorlijk veel rumoer en gelach in de behandelwachtkamer. Er zitten allemaal jongeren, waarschijnlijk studenten. Even bedenk ik waarom ik geen zonnebril mee heb. Natuurlijk onzin, want je loopt niet voor niets in een revalidatiecentrum.

Ik wilde het liefste in een stil hoekje kruipen. Ik hoefde gelukkig maar kort op de taxi te wachten. Het was een prettige chauffeur. In de taxi heb je geen gelegenheid om over de sessie na te denken en ik wil er dan al helemaal niet over praten. Dus we hadden het over hele andere zaken. Even afleiding. Eenmaal thuis had ik een makkelijke maaltijd (het was inmiddels 18.00 uur) die ik in de magnetron kon opwarmen. Daarna kon ik eindelijk plat en mij overgeven aan de emoties die vrij komen.

En nu? Ik kan de gebeurtenissen amper oproepen. Ik was bang dat ik het nu verdrongen had. Maar na mailcontact met de psycholoog blijkt het te kloppen. Het niet meer voor je kunnen halen blijkt regelmatig te gebeuren. De lading is daarmee weg. Dat is de werking van de EMDR. Helaas horen daar ook de vermoeidheid en emoties bij en heb ik veel huilbuien. Dat blijkt ontlading en herstel te zijn.

Nu moet ik van haar heel lief en zorgzaam voor mijzelf zijn en uitrusten. Maar dan moet je niet een bovenbuurman hebben die ervoor zorgt dat de regenpijp verstopt zit en mijn balkon overloopt. Dus kon ik daar weer achteraan. Eerst zorgen dat het water weg kan. Weer in gesprek met de buurman, maar die begon ruzie te maken. Nu melding gemaakt bij het bestuur en die gaat er achteraan.

Het liefst kruip ik nu heel diep onder mijn dekentje.

Liefs Elly

Update na 3 weken revalidatie

De revalidatie valt mij zwaar. De oefeningen worden mij op een laag niveau aangeboden, maar toch ga ik regelmatig over mijn grenzen heen. Op maandag heb ik duurtraining en fitness. Op donderdag naar de psycholoog. Op vrijdag bewegen in water. En dan met de deeltaxi heen en weer reizen van huis naar Reade en terug. De momenten tussendoor lig ik plat daar ik te moe ben.

Bij de Duurtraining en fitness weet ik aardig mijn grenzen aan te geven. Maar niet bij het bewegen in water. Dit wordt in groepsverband gegeven. 4 a 5 deelnemers en 2 therapeuten. Daarmee vind ik het zeer frustrerend dat ik niet met de anderen mee kan komen. Ik moet kortere baantjes nemen of eerder afhaken. En ik weet dat ik dat moet loslaten en de therapeuten zijn zeker niet aan het pushen dat ik door moet zetten om de de ander bij te houden. Ze remmen mij eerder af. Vrijdag stond een gedeelte van het bad vrij diep en ik deed de bewegingen in het midden, ik werd benauwd en kreeg pijn op de borst en kwam met moeite naar de kant. De therapeut had het snel genoeg door. Maar dan onderdruk ik echt om niet in huilen uit te barsten. Met ademhalingsoefeningen kreeg ik het weer onder controle. Ik kon mij weer herpakken en ging verder met de oefeningen, maar wel dichter bij de kant. (Leermomentje). Op het eind deden we een balspel en dan word ik fanatiek , niet om te winnen, maar gewoon even alles vergeten en gewoon gaan. En ja dat moet ik weer bezuren. Het is gewoon frustrerend dat ik zoveel beperkingen heb en dat alles pijn doet. Het is nu de kunst om met die pijn om te leren gaan en niet een pilletje nemen en maar doorgaan, zoals ik al bijna mijn hele leven doe.

Daar komt ook nog bij dat ik woensdagavond accuut blaasontsteking kreeg. Bijna de hele nacht wakker doordat ik steeds naar het toilet moest. Urine opgevangen en weglaten brengen. In de middag belde de huisarts dat het een overduidelijke blaasontsteking was. Aantoonbare bacteriën. Dus antibiotica kuur. Wel gevraagd of ik er mee mocht zwemmen in mijn situatie. Ik wil gewoon de revalidatie niet onderbreken, ook al ben ik doodmoe.

Donderdag naar de psycholoog geweest. Nog geen emdr gehad. Ik gaf aan dat ik er heel erg tegen op zag na het zien van het filmpje met het zwaaien van de handen voor de ogen. Maar er blijken ook andere methodieken te zijn, zoals tikken op de benen. Poe dat is een opluchting. Ook zal zij tijdens gesprekken bepalen welke casus geschikt is voor emdr. Volgende week donderdag is zij er niet, dus dan hoef ik maar twee keer naar Reade. Ik ben wel heel blij met deze psycholoog, zij gaat dieper in de materie waar het echt moet en laat je ook nog in je waarde.

Zaterdag op zondagnacht lag ik te klappertanden in bed. Bleek ik een koortsaanval te hebben. Lekker mijn ragtimequilt (flanel met een tussenvulling, extra op mijn bed gelegd, maar ik bleef het koud houden. Paracetamol ingenomen, een tijd er na brak het zweet mij uit. Daarmee is ook echt de koorts vertrokken. Ik heb echt zelden koorts. Volgens mij is het de laatste keer met de Mexicaanse griep geweest.


Ragtimequilt

En vandaag is Belle mijn Britse korthaar 13 jaar geworden.

Tot de volgende update.

Liefs Elly

Een feestje en een psycholoog

Wat heeft een feestje nou met een psycholoog te maken? Nou eigenlijk niks, alleen dat ze allebei in dit blog voorkomen.

Vorige week is mijn moeder 90 geworden. Om dit te vieren had ze een zaaltje gehuurd. (Heel dicht bij mijn huis). Dus afgelopen zondag een feestje voor de familie. Dat is voor mij een hele grote opgave. Maar ik kon en wilde er niet onderuit. Het was heel gezellig, maar ontzettend druk. Mijn moeder genoot, alles ging voor haar naar wens. Het was al bekend dat ik eerder weg zou gaan. Diversen waren heel belangstellend naar mij. En dat geeft zo een dubbel gevoel, want ik ben er natuurlijk blij om dat ik er bij was en dat ze oprecht belangstellend zijn, maar al die contacten geven zo verschrikkelijk veel prikkels. Paar keer op het toilet mijn zenmomentje genomen door ademhalingsoefeningen te doen. Maar op een gegeven moment kon ik niet meer en bracht mijn zus mij naar huis. In de gang kwamen de tranen al. Zo frustrerend dat ik het niet vol kan houden. De auto stond gelukkig dicht bij de lift van de garage.

Dit had het personeel van Van der Valk gedaan met advocaat en een brandend sterretje

Eenmaal thuis ben ik gebroken mijn bed ingedoken. In de avond lag ik op de bank en er rolde een paracetamol weg. In verband met de katten moet ik weten waar die ligt, anders was het wel met de stofzuiger gekomen. Dus al liggend op de bank kijk ik onder de bank. En voor ik het wist lag ik tussen de bank en de salontafel. Geen idee wat er is gebeurd, ik kan het mij totaal niet herinneren. En prompt geeft mijn hartslagmeter op mijn horloge op dat tijdstip niets aan. Waarschijnlijk toch een wegraking geweest. Maar dan moest ik nog wel overeind zien te komen. Ik kan al jaren niet op mijn knieën zitten vanwege de pijn. Met veel pijn en moeite overeind gekomen. Natuurlijk van alles geforceerd en dan maar proberen een beetje te koelen met ijspakkingen.

Maandag heb ik alleen duurtraining gedaan op de hometrainer bij Reade. Het was zwaar, maar niet zo zwaar als de eerste keer. Wel is opvallend dat ik in de avond meer last heb van koude handen en voeten, terwijl ik dat de laatste tijd niet meer had.

Daarna had ik een intake met de psycholoog. Even kort door de bocht: Over wat voor impact een hartaandoening heeft, het feit dat ik mij niet meer nuttig voel in de maatschappij, al het verlies dat ik afgelopen jaar heb gehad en de traumatische ervaringen. Twee van de traumatische ervaringen heb ik al eerder in mijn blog over geschreven: het niet serieus nemen van mijn klachten door de huisarts in opleiding en de implanteert van de CRT-D. Maar er zijn er helaas nog veel meer waar ik hier niet over schrijf. Er was absoluut een klik met de psycholoog. Ze wil mij voorlopig iedere werk zien. Ik krijg in eerste instantie EMDR behandeling om de meest belastende traumatische gebeurtenissen een andere plek te geven. Hierdoor komt er meer ruimte vrij in mijn hersenen. Nu heb ik de opdracht meegekregen om te bedenken aan welke traumatische gebeurtenis ik eerst wil werken. En na meer hier over gelezen te hebben zie ik dat ik het ook nog zo klein mogelijk moet houden.

Eye Movement Desensitization and Reprocessing, afgekort tot EMDR, is een therapie voor mensen die last blijven houden van de gevolgen van een schokkende ervaring, zoals een ongeval, seksueel geweld of een geweldsincident. Mocht je er meer over willen weten dan is dit te vinden op de volgende site https://www.emdr.nl/wat-is-emdr/

Ik heb nog geen idee of ik over deze behandelingen ga schrijven. Dat hangt er helemaal af over het beloop en de impact. Ze verwacht in ieder geval dat het zwaar wordt en ze vroeg of ik het wel aan zou kunnen naast de bewegingstherapie. Ik heb gewoon geen idee, maar als ik nu niet begin dan zal ik het ook nooit weten. Na het gesprek zat ik er totaal doorheen, mijn kop barstte uit elkaar en mijn gezicht stond in brand. Gelukkig hoefde ik niet lang op de taxi te wachten en werd ik rechtstreeks naar huis gebracht.

Liefs Elly