De thuiszorg

Na de operatie mocht ik 6 weken lang geen trekkracht op mijn linker arm gebruiken. Aangezien ik al jaren elastische steunkousen gebruik, was dit dus een probleempje. Zelf aan en uittrekken was dus geen optie. Het risico was te groot dat ik mijn linkerarm er bij zou gaan gebruiken.

Dus ik dacht slim te zijn, ik draag ze gewoon 6 weken niet en eventueel gebruik ik die speciale pantykousen van de Hema wel. De eerste week ging het redelijk. Ik lag toch veel op de bank, dus mijn benen waren in de hoogte. Maar helaas begon mijn been, waar het lymfe oedeem in zit, steeds meer pijn te doen. Dan maar die pantykousjes proberen. Ook geen optie, ze gingen omkrullen net onder mijn knie. En ik kan je vertellen dat dat echt gaat afknellen.

Ik moest er helaas aan geloven: thuiszorg inschakelen. Op dinsdag de assistent van de huisarts gebeld. Meestal is mijn huisarts vlot en regelt hij dat meteen. Ik werd maar niet teruggebeld, niet door de arts en niet door de thuiszorg. De thuiszorg komt ook bij mijn moeder, dus de coördinator daar had woensdagavond in het systeem gekeken en ik bleek nog niet te zijn aangemeld. Ze gaf aan mijn moeder het telefoonnummer van het wijkteam waar ik mij moest aanmelden. Dus op donderdag gebeld. Ze konden mij niet erbij nemen, daar ze aan hun tax zaten. Dus onderaannemerschap moest worden geregeld. Even daarna belde mijn huisarts, hij had nog helemaal geen actie ondernomen en vroeg of ik het zelf kon doen. “Uh, ik heb het al gedaan”.

Op vrijdagochtend nog niets vernomen. Ondertussen op Facebook waren oud-collega’s voor mij bezig geweest om het te regelen. Zo lief. In de middag werd ik gebeld op mijn mobiel (oeps ik lag te slapen, dus voordat ik mijn oortjes in heb en opgenomen…), er werd al opgehangen. Toen ging mijn gewone telefoon. Een thuisorganisatie die ik totaal niet kende. Meteen een afspraak voor de volgende ochtend. Op mijn mobiel stond een voicemail bericht, van mijn oude werk om zorg in te plannen.

Op zaterdagochtend stonden ze om 8 uur voor de deur. Ik had geen idee hoe laat ze zouden komen. Bleek een collega uit één van de verzorgingshuizen te zijn waar ik heb gewerkt. Hoewel ik mij haar niet herinner. In de loop van de dag werd ik gebeld om een afspraak te plannen voor de intake. Natuurlijk vind ik dat onzin als je maar voor 4 weken kousen aantrekken, zorg nodig hebt. In de avond rond zes uur werden de kousen uitgetrokken, ook weer door een bekende, maar dan van een ander huis. Klein wereldje toch de zorg.

Op dinsdag kreeg ik het intake gesprek. Ik heb natuurlijk aan de andere kant gezeten en weet dus ook dat dit een verplichting is. De intake duurde ruim een uur, zoveel vragen zijn er gesteld en dat voor 4 weken kousen aan en uittrekken. Je wordt totaal doorgelicht, de FBI is er niks bij. Oké ik overdrijf weer eens. Maar dat het ver gaat, is een ding wat zeker is. De zorgovereenkomst moest worden ondertekend. “Er staan alleen wat standaard dingen in”, kan wel zijn, naar ik lees het eerst door voordat ik teken. Ik kreeg een map, waarvoor?, geen idee, want alles is digitaal en ik kreeg een inlogcode voor Caren zorgt. Het digitale dossier.

Handig, nu kon ik kijken wie er kwam én hoe laat. Hoewel het laatste niet altijd klopte. Wel zag ik dat ik op een gegeven moment 10 uur werd ingepland en soms zelfs om 11.15 uur. Dat vind ik gewoon niet medisch verantwoord. Officieel houdt het in dat je tot die tijd op bed moet blijven, ja Duh. Er werd een nieuwe kracht ingewerkt. Goh ook weer een bekende. Toen bleken diverse mensen te klagen dat ze zo laat kwam. Zij volgde keurig haar tijden. Het is dus maar de vraag of die mensen wisten dat zij later kwam. Er blijken maar weinig in hun eigen digitale dossier te kijken. Natuurlijk heb ik er begrip voor dat mensen die op bed liggen er eerst worden uitgehaald. Maar dat is juist het super vervelende als je afhankelijk bent. Het is ook bijna niet te organiseren om zoveel mensen tegelijk te helpen rond dezelfde tijd. En zeker met een kleine organisatie als je cliënten nogal verspreid over de wijken zitten.

De meiden doen allemaal hun best hoor en de een heeft nu eenmaal meer inzicht dan de ander. En zeker als je je dossier dan leest wat ze schrijven. “Kousen uitgedaan en praatje gemaakt”. Praatje? Zeker toen ik naar binnen liep, kousen uit en weer weg. Ze hoeven niet te blijven hoor, maar waarom zet je het dan in het dossier. Of “mevrouw was vriendelijk”, dan lig ik in een deuk. Ik heb in mijn vak te veel dossiers gelezen, dus ik weet wat er zoal geschreven wordt, maar het is raar als je het over jezelf leest.

Van de week in het ziekenhuis gevraagd of ik mijn kousen weer zelf aan en uit mag doen. Ik wil gewoon mijn vrijheid in huis terug hebben. Zelf bepalen wanneer ik de kousen aan en uit doe. In de ochtend kunnen douchen. Niet gestoord worden bij het eten koken. Het zijn allemaal activiteiten waar ik doodmoe van word en als je dan ook rekening moet houden met de thuiszorg, nee liever niet.

Dus donderdag gestart met zelf mijn kousen aan te doen. Vermoeiend, maar het ging goed. De rest van de dag was ik doodmoe. In de avond heb ik ze laten uit trekken. Vrijdag heb ik ze zelf uitgedaan. (Staat overigens in het dossier dat zij het hebben gedaan). Wel gaf ze aan dat het misschien beter is om het door hun te laten doen zodat ik een beetje energie spaar en dat ze mij een beetje in de gaten konden houden qua gezondheid. Ik had namelijk aangegeven dat ik weer naar het ziekenhuis was geweest en dat de pacemakerfunctie was uitgezet. Mijn hart moet het nu weer zelf doen. Maar dat soort dingen schrijven ze weer niet in het dossier. Voor zondagochtend had ik afgesproken dat er niemand zou komen, even een ochtend voor mijzelf. Zondagavond zou ik dan overleggen als ze langskwamen. Maar ik werd gebeld, ze had gelezen dat ik het al een paar avonden zelf had gedaan. Dus gelijk uitleg gegeven en ook weer over het ziekenhuis. Toen ook maar gelijk afgesproken dat de zorg stopt. Ze maken nu alleen nog een afspraak om de map op te halen waar niets in staat.

Ps

Dinsdag had ik een telefonische afspraak met het AMC. Aangezien er nog steeds geen verbetering is, moest ik woensdag er weer heen. Ze hebben toen de pacemaker functie uitgezet. Als mijn hartslag erg laag is dan wordt hij wel automatisch ingeschakeld en ook de icd blijft ingeschakeld. Wel wilde de cardioloog een röntgenfoto. Hij snapt niet waarom een dag na de operatie een mooi hartfilmpje was en daarna niet meer. Een oorzaak kan zijn dat de draad in de linkerhartkamer verschoven is. Als dat zo is, dan betekent dit opnieuw een operatie, waar ik echt niet op zit te wachten.

Advertenties

2 gedachten over “De thuiszorg

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.